شبی برای مولا

شبی برای مولا

 

 

 

به دلیل حساسیت موضوع این پست از دوستان خواهش می کنم:

اول بخوانید بعد نظر بدهید و نظرتان فقط و فقط برای موضوع زیر باشد:

 

تا الان به غربت امام زمان اندیشیده ایم؟ به بی کسی و تنهایی او فکر کرده ایم؟ آیا اندیشیده ایم که بیش از  هزار و سیصد سال است که امام زمان گرفتار غیبت است؟

رسم دوستی این است که اگر دوستمان مشکلی داشت؛ اگر گرفتاری در زندگیش به وجود آمد او را کمک کنیم. اگر کمک بدنی از ما ساخته نبود حداقل برای او دعا می کنیم تا به خواست خدا مشکلش برطرف شود. این حداقل کاری است که یک نفر برای دوستش انجام می دهد.

به راستی دوستان امام زمان چه کسانی هستند؟ آیا غیر از کسانی هستند که از ایشان پیروی می کنند؟ مگر ما خود را از پیروان و دوستان آن جناب نمی دانیم؟

پس کجایند آن دوستانی که برای امامشان دعا کنند؟ پس کجایند آن دوستانی که برای مولایشان اشک بریزند؟ کجایند آنان که در تاریکی شب از خواب برخیزند؛ وضو بگیرند و به خاطر غربت امامشان، به خدا التماس کنند و ظهور حضرتش را بخواهند؟ کجایند آنان که از ته قلب؛ در تاریکی شب اشک بریزند و خدا را به مادر پهلو شکسته ی محبوبشان قسم دهند؟ آیا دوستی ما این گونه است؟ آیا تا به حال یک شب، تنها یک شب از خواب برخواسته ایم تا با ناله ظهور امام زمانمان را از خدا بخواهیم؟ کجاست آن دوستی که با زبان می گوییم؟ و کجاست آن پیروی؟

در زمان قبل از حضرت موسی از طرف خداوند مقدر شده بود که بنی اسرائیل توسط فرعون ها چهارصد سال عذاب شوند و به رنج و زحمت بیفتند. آنها تحت سخت ترین فشار ها و شکنجه ها قرار گرفتند. این شکنجه ها طاقت آنان را سلب نموده بود. لذا تصمیم گرفتند که به درگاه خدا گریه و زاری کنند و برای رهایی خود از مشکلاتشان؛ و ظهور منجیشان حضرت موسی دعا کنند. آن ها چهل روز به درگاه کبریایی ضجه و ناله کردند. خداوند هم به حضرت موسی و هارون امر فرمود که آنان را از فرعون خلاص کنند. به این شکل آن ها چهار صد سال عذاب نشدند بلکه خداوند صد و هفتاد سال را از آن ها برداشت.

دوستان عزیز! ببینید دعا کردن چگونه بر امور تأثیر می گذارد!

آیا این درست است که ما در این گرفتاری های دوران غیبت خوش باشیم و بی خیال بنشینیم و برای آمدن امام زمان دعا نکنیم؟!

مولایمان از مشکلات و گرفتاری شیعیانش ناراحت می شود چرا که او پدری است مهربان. از غم دوستانش متاثر می شود. آیا وقت آن نرسیده که با دعا کردن ظهورش را بخواهیم تا همه ما از مشکلات و غمها رهایی یابیم و دوران سخت نادیدنش را سپری کنیم؟
امام صادق ضمن نقل ماجرای بنی اسرائیل، به یارانش فرمود: « اگر شما هم مشابه بنی اسراییل دعا کنید ، مطمئناً خدا بر ما فرج خواهد داد ولی اگر چنین نباشید قطعاً ظهور حضرت مهدی تا آخرین مرحله به طول خواهد انجامید.»⁽¹⁾

 

گرچه سال هاست که از غیبت او می گذرد اما همواره درهای رحمت الهی به روی ما گشوده است. هرگاه خدا را بخوانیم ما را جواب می دهد. اگر خالصانه اشک بریزیم و ظهور حجت الهی را خواستار شویم به امید خدا نتیجه خواهیم گرفت. این دعا باید از درون قلب و از سر دلسوزی و دیدن غربت آن حضرت باشد که نتیجه ی بهتری داشته باشد. و چه نیکو است که این دعا با اشک و ناله همراه باشد. اشک برای گرفتاری هزار و سیصد ساله ی ائمه و شیعیان آن ها. امام باقر فرمود: هیچ قطره ای نزد خدا دوست داشتنی تر  از قطره ی اشکی نباشد که در تاریکی شب از ترس خدا فرو ریزد... .

پس ما هم می توانیم.

بنی اسرائیلی ها اشک ریختند، گریه کردند، دعا کردند و خداوند اجابتشان کرد. ما هم می توانیم. می توانیم در تاریکی شب از خواب برخیزیم. نماز شب بخوانیم و روح خود را با آن جلا دهیم. آنگاه به سجده بیفتیم و خدا را قسم دهیم که ظهور منجی را نزدیک فرماید. این مسئله نباید تنها در حد گفتن باشد باید عملی شود. و چه نیکوست که جمعی با هم هماهنگ شوند و برای آقایشان دعا کنند. امام صادق فرمودند: «هیچ چهل نفری نیستند که باهم جمع شوند و درباره ی موضوعی به درگاه خدا دعا کنند مگر اینکه دعایشان مستجاب می شود.» ⁽²⁾

مگر نه اینکه بر اساس سخن امام صادق دعا در شب جمعه بهتر پذیرفته می شود آنجا که فرمودند: «در هر شب جمعه از سر شب ، ملکی در آسمان دنیا می آید و تا به صبح فریاد می زند: آیا توبه کننده ای هست که خدا توبه او را بپذیرد؟ آیا کسی هست که چیزی بخواهد تا درخواست او داده شود؟ در حالی که این ملک در شب هایی غیر از شب جمعه، فقط در ثُلث آخر شب به آسمان دنیا فرود می آید.»⁽³⁾

دوستان عزیز! چرا ما آن چهل نفری نباشیم که برای آقا دعا کنیم؟ به راستی چرا ما نباشیم؟

آقا جان! می خواهیم چهل نفر (و حتی بیشتر) شویم و در همین پنجشنبه شب (شب جمعه) برای شما دعا کنیم. شاهد باش که ما هم به فرموده ی امام صادق عمل می کنیم و می خواهیم برای ظهورت دعا کنیم. آقا جان! نگرا نباش. ما دوستت داریم گرچه بعضی اوقات گناه می کنیم اما دوستت داریم. همین شب جمعه به سویت می آییم و پس از خواندن نماز شب [یا دو رکعت نماز مستحبی] با گریه ظهورت را دعا می کنیم.

 

اجرای طرح:

دعا کردن وظیفه ی ماست. از آن جا که دعای گروهی تأثیر بسیار زیادی دارد تصمیم داریم در زمانی مشخص و  بسیار حساس، از سراسر نقاط ایران برای آقایمان دعا کنیم و دعوتش را لبیک گوییم.

چه زمانی بهتر از نیمه شب. پنج شنبه شب _نیمه شب جمعه_ که اختصاص به آقایمان دارد.

آن هم چه زمانی؟ در تاریکی شب آن هنگام که مردم در خواب به سر می برند، بر می خیزیم و پس از دو رکعت نماز مستحبی یا نماز شب برای امام زمان دعا می کنیم. ممکن است افرادی تا کنون نماز شب نخوانده باشند. اما این بار به خاطر رضای خدا برمی خیزند و می خوانند تا آماده ی دعا برای ظهور شوند.

زمان: پنجشنبه شب _شب جمعه_  ۲۲/۱/۸۷ – ساعت ۳ نیمه شب بعد از دو خواندن نماز شب یا دو رکعت نماز مستحبی

 

«از دوستانی که می خواهند شرکت کنند خواهشمندم از طریق نظرات وبلاگ به من خبر دهند که تعداد افراد مشخص شود در ضمن حتما ایمیل خود را بگذارند»

 

نکته: دوستان می توانند یا دو رکعت نماز مستحبی (همانند نماز صبح با نیت نماز مستحبی) بخوانند یا نماز شب بخوانند بعد برای ظهور دعا کنند. مطمئنا نماز شب بهتر است اما انتخاب را به عهده ی دوستان می گذاریم.

نکته: مطمئناً شیطان از این برنامه ها بسیار هراس ناک است و در تلاش است به هر طریقی انسان را از این کارها باز دارد. از طریق خواب ماندن و بیدار نشدن افراد و ... . مواظب باشیم

 

آقا جان، یابن الحسن!

غمگین نباش. شما هم دوستانی دارید که برایتان دعا می کنند

 

پی نوشت ها:

1. مکیال المکارم، ج1، بخش 5، ص428

2. اصول کافی، ج4، کتاب دعا، باب گردهامایی برای دعا کردن

3. مستدرک الوسایل جلد 5 صفحه 210 فصل مستحب بودن دعا در نیمه شب خصوصا در شب جمعه و روز جمعه.

                                       

 

بهار حضور ؛ نوروز ظهور

بهار حضور

طبيعت جامه‌ي سبز بر تن كرده است؛ درختان شكوفه كرده‌اند. بلبل‌ها بر روي شاخساران آواز سر مي‌دهند. نسيم صبحگاهي برگ‌هاي درختان را نوازش مي‌كند. بوي عطر گل‌ها، روحي تازه به انسان مي‌بخشد.
گلستان محبت و مهرباني شكوفا شده است. كودكان در كوچه و خيابان بازي مي‌كنند و با صدايشان ديگران را هم با خود شاد مي‌سازند.
اوضاع همه‌جا تغيير كرده است و همه چيز رنگ و بوي شادابي به خود گرفته است.

طبيعت زيبا، سرسبزي درختان، شكوفايي گل‌ها و گياهان، ديد و بازديد مردم، و بازيِ كودكان در كوچه و خيابان، خبر از آمدن بهار مي‌دهد...

***

اشك در چشمانم حلقه مي‌زند. آرام از گوشه‌ي چشمانم مي‌غلتد و بر گونه‌ام مي‌نشيند. بغض گلويم را مي‌فشارد. سال‌هاست بهاران را بي حضورش سپري مي‌كنم. اما اين‌بار طاقتم تمام شده است. صبرم به پايان رسيده است. سخت دلتنگ او شده‌ام. اندوه فراقش مرا بي‌تاب كرده است. آخر او كجاست؟ در كدامين گوشه به عبادت مشغول است؟ كدامين سرزمين توفيق قدوم مباركش را پيدا كرده است؟

همو كه بهار روزگاران است. كسي كه بهار به اميد آمدنش سبز مي‌شود و بر تن جامه‌ي سبز مي‌پوشد تا اندكي از بهار ظهورش را ترسيم كند. بلبلان براي او مي‌خوانند و نرگس‌ها و عقاقي‌ها به تمناي آمدنش شكوفا مي‌شوند. كجاست او كه خزان قلب‌هايمان را بهاري مي‌كند؟ كجاست او كه قلب‌هاي مرده‌مان را شاداب مي‌كند؟
مولايم، يابن الحسن!                        
خزان غيبتت توانم را ربوده و اشكم را به درگاه كبريايي جاري كرده است. وقتي كه به ياد تو و مظلوميت عجيبت مي‌افتم بي‌اختيار مي‌گريم.

چگونه مي‌شود نوروز را نورز بدانم در حالي كه تو از ديدگان ما غايبي؟! مگر نه درختان به يمن وجودت ميوه مي‌دهند؛ مگر نه شاخساران به بركت حضورت برگ مي‌گيرند؛ مگر نه چشمه‌ساران در طلب آمدنت مي‌جوشند؟ پس اي صاحب هستي بي‌كران، كجايي؟

بيا! بيا تا در هرم حضور تو به بال و پر بنشينيم. بيا تا گرماي حضورت را با تمام وجود حس كنيم. بيا تا ديدگان آلوده‌ي خود را به جمال نورانيت منور كنيم... .

و آن روز هستي حيات خواهد يافت. عشق بال و پر خواهد گشود و در رگ‌هاي خشكيده‌ي علم خون تازه خواهيد دويد. انسان بر مركب خواهد نشست و عروج را زمزمه خواهد كرد... .

دوستان عزيز!

بياييد در شادي‌هاي نوروزيمان به ياد آقا امام زمان هم باشيم

 

 

  

مهدی ؛ منتقم خون حسین

 

مهدی ؛ منتقم خون حسین

 

 

مقدمه: واقعه‌ی کربلا

واقعه‌ی کربلا از هولناک‌ترین و دردناک‌ترین وقایع تاریخ است. واقعه‌ای که تمام ایمان با تمام کفر رو در رو می‌شود. شهادت امام حسین و اصحابش در روز کربلا تنها با وضعیت آن زمان مرتبط نیست بلکه ریشه در سال‌های قبل دارد.

وقتی رسول اکرم به پیامبری برگزیده شد، توانست در مدت کوتاهی تعداد زیادی را مسلمان کند. اما در این میان عده‌ای به ظاهر مسلمان شده بودند و در فکر این بودند که بعد از وفات رسول اکرم خلافت را در دست بگیرند. گرچه پیامبر در روز غدیر حضرت علی را به عنوان جانشین خود معرفی کرده بود؛ اما این منافقان با نقشه‌های سیاسی خود سقیفه را در مقابل غدیر به وجود آوردند. از سقیفه نطفه‌ای به نام خلافت به وجود آمد و به جای ولایت روی کار آمد که حکومت امویان دنباله‌ی آن بود. به این شکل بود که یزیدی که در ظاهر هم شعائر اسلامی را رعایت نمی‌کرد؛ روی کار آمد. در آن موقعیت امام حسین تصمیم گرفت که از مدینه خارج شود تا در امت جدش را اصلاح کند و به امر به معروف و نهی از منکر آنان بپردازد. امام، همراه با خانواده و یارانش از مدینه خارج شد و به مکه رفت از آن‌جا هم حرکت به سوی یمن را در پیش گرفت. در مسیر حرکت، حر جلوی آن‌ها را گرفت و اجازه نداد بیش از آن حرکت کنند. لذا کاروان امام حسین در کربلا توقف کرد. او در نهایتِ مظلومیت همراه با خانواده و یاران وفادارش در صحرای تفتیده‌ی کربلا با پیروان یزید که با آن‌ها روبرو شده بود، جنگ کرد و به دفاع از خانواده‌ی خود پرداخت

صحنه صحنه‌ی این واقعه‌ی جانگداز، مظلومیت است و محنت، رنج است و مصیبت، غصه است و اندوه. به راستی کدام قلم یارای نگاشتن مظلومیت حسین و فرزندانش را دارد؟ کدام زبان توانایی بیان مصائب و محنت کودکان و یتیمان کربلا را دارد؟

بدن‌های شلاق خورده‌ی کودکان، لب‌های خشکیده‌ی زنان و وقایع بعد از کربلا در کوفه و شام همگی از مظلومیت امام حسین و خاندانش حکایت می‌کند.

مهدی ؛ منتقم خون حسین

یکی از القاب حضرت مهدی منتقِم است. وقتی امام زمان ظهور می‌کند انتقام خون جدش امام حسین را می‌گیرد. امام باقر می‌فرماید: در آن ساعتی که دشمنان، جدّم امام حسین را به قتل رساندند فرشتگان با ناراحتی در حالی که ناله سرداده بودند عرض کردند: پروردگارا! آیا از کسانی که برگزیده و فرزند برگزیده‌ی تو را ناجوانمردانه شهید کردند در می‌گذری؟ در جواب آنها خداوند وحی فرستاد: ای فرشتگان من! سوگند به عزّت و جلالم از آنان انتقام خواهم گرفت، هر چند بعد از مدّت زمان زیادی.

آن گاه خداوند متعال نور و شبح فرزندان امام‌حسین علیه السلام را به آنان نشان داد و پس از اشاره به یکی از آنان که در حال قیام بود فرمود: با این قائم از دشمنانِ حسین انتقام خواهم گرفت.⁽¹⁾

همچنین خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «وَمَنْ قُتِلَ مظلوماً فقد جَعَلْنا لِوَلیّه سلطاناً... .»⁽²⁾ (هر کس مظلومانه کشته شود ما برای ولیّ او تسلطی بر ظالم قرار می‌دهیم... .)

از امام باقر (ع) روایت شده که منظور از «و من قتل مظلوماً»، حسین بن علی (ع) است که مظلومانه کشته شد و ولیّ او حضرت قائم (عج) است.⁽³⁾

بنابراین وقتی حضرت مهدی ظهور می‌کند انقام خون به ناحق ریخته‌ی ابی عبدالله الحسین (ع) را می‌گیرد. هنگام ظهور، امام زمان بین رکن و مقام می‌ایستد و برای مردم خطبه می‌خواند و می‌فرماید: « ای مردم جهان! منم امام قائم. منم شمشیر انتقام الهی که همه ستمگران را به سزای اعمالشان خواهم رساند و حقّ مظلومان را از آنها پس خواهم گرفت. ای اهل عالم! جدّم حسین بن علی علیه السلام را تشنه به شهادت رساندند و بدن مبارک او را عریان در روی خاک‌ها رها کردند. دشمنان از روی کینه‌توزی جدم حسین را ناجوانمردانه کشتند... .»⁽⁴⁾

حضرت مهدی فرزندانِ قاتلانِ امام حسین را که به کردار نیاکانشان راضی بوده‌اند را می‌کشد زیرا کسی که به عملی راضی باشد مانند این است که آن عمل را انجام داده است.⁽⁵⁾

در دوران ظهور عده‌ای از افراد پاک و خالص که ایمانشان به خدا قوی بوده است و عده‌ای از منافقان و کافران با همان ویژگی‌های جسمانی به دنیا برمی‌گردند تا این‌که هر دو گروه تا حد امکان نتیجه‌ی دنیایی اعمال خود را دریافت کند.

اولین رجعت کنندگان در دوران ظهور، امام حسین و یارانش و دشمنان آنان یعنی یزیدیان کربلا هستند. آنان بازگردانده می‌شوند تا از آنها انتقام گرفته شود همانگونه که امام حسین و یارانش را به شهادت رساندند.⁽⁶⁾

به همین دلیل اهل بیت پیامبر همواره در انتظار فرج آن حضرت بوده‌اند. امام صادق (ع) در دعای ندبه سرود بی‌قراری سر می‌دهد و می‌فرماید: « أینَ الطالِبُ بِدَمِ المَقتولِ بِکَربَلا» (کجاست آن عزیزی که پس از ظهورش خون شهید مظلوم کربلا را از دشمنان باز پس خواهد گرفت؟)

و به این شکل انتظارش را نسبت به منتقم جدش نشان می‌دهد.

مهدی ؛ عزادار حسین

حضرت مهدی هر صبح و شام به یاد جد غریبش سید الشهدا است. او بر مصائب امام حسین و کربلا همواره محزون و گریان است و به جای اشک بر مصیبت جدش خون می‌گرید. او خطاب به امام حسین (ع) می‌فرماید: «...اگر روزگار وقت زندگی مرا از تو [ای حسین] به تأخیر انداخت و یاری و نصرت تو در کربلا در روز عاشورا نصیب من نشد، اینک من هر آینه صبح و شام به یاد مصیبتهای تو ندبه می‌کنم و به جای اشک بر تو خون گریه می‌کنم... .»⁽⁷⁾

این جملات که توام با اندوه است نهایت محبت و دلبستگی حضرت مهدی به سیدالشهدا را نشان می‌دهد و عمق فاجعه‌ی کربلا و شدت مصیبت امام حسین را مشخص می‌کند. از طرفی نشان می‌دهد که حضرت مهدی عزادار و مصیبت زده‌ی واقعی پدرش حسین است.

دلبستگی و وابستگی حضرت مهدی و امام حسین در احادیث ائمه هم مشهود است به گونه‌ای که در بعضی از جاها که از مظلومیت امام حسین صحبت کرده‌اند موضوع را با حضرت مهدی مورد تأکید قرار داده‌اند. امام باقر درباره‌ی دیدار در روز عاشورا می‌فرماید: یکدیگر را در روز عاشورا این گونه تعزیت دهید: «اعظم الله اجورنا بمصابنا بالحسین و جعلنا و ایاکم من الطالبین بثاره مع ولیه الامام المهدی من آل محمد.»⁽⁸⁾ (خداوند اجر ما و شما را در مصیبت حسین (ع) بزرگ گرداند و ما و شما را از کسانی قرار دهد که به همراه ولی اش، امام مهدی از آل محمد (ع) طلب خون آن حضرت کرده به خونخواهی او برخیزیم.)

دعا برای تعجیل در فرج منتقم حسین

امام حسین برای از بین بردن بدعت‌هایی که حکومت اموی در دین ایجاد کرده بود خروج کرد. همانگونه که خود می‌فرماید: «من به منظور ایجاد اصلاح در امّت جدم رسول خدا خارج شده‌ام می‌خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم و به همان سیره و شیوه مرسوم جدّم پیامبراکرم و پدرم علی‌بن‌ابی‌طالب عمل می‌کنم.»⁽⁹⁾

حضرت مهدی هم هنگامی که ظهور می‌کند مردم را به سوی کتاب خدا، سنّت پیامبر و ولایت علی بن ابی طالب و بیزاری از دشمنان آنان دعوت خواهد کرد.⁽¹⁰⁾

بنابراین با ظهور حضرت مهدی اهداف خروج امام از مدینه که به واقعه‌ی عاشورا منجر شد به طور کامل به ثمر خواهد نشست و علاوه بر آن، انتقام خون امام حسین و یاران پاکش گرفته می‌شود. لذا دعا برای تعجیل در فرج امام زمان؛ دعا برای تعجیل در فرجِ منتقم خون حسین است و ظهور امام زمان؛ ظهور ثمرات عاشورای حسین است.

در فرهنگ اسلامی و در مذهب تشیع دعا عبادتی است که بسیار به آن تأکید شده است. امیرالمؤمنین (ع) اصرار و پافشاری بر دعا را همانند کوبیدن دری دانسته که عاقبت باز می‌شود.⁽¹¹⁾

دعا برای تعجیل در فرج منتقم خون شهید کربلا، از جمله اموری است که ما وظیفه داریم آن را انجام دهیم. ما وظیفه داریم با اصرار و پافشاری به درگاه الهی خواستار ظهور هرچه سریع‌تر مولایمان امام مهدی (ع) شویم. امام زمان درباره‌ی دعا برای تعجیل فرج بعد از ذکر مصیبت سیدالشهدا می‌فرماید: «من برای مؤمنی که مصیبت جد شهیدم را یادآور شود، سپس برای تعجیل فرج و تأیید من دعا نماید، دعا می‌کنم.»⁽¹²⁾

امید که ما هر صبح و شام در انتظار منقم خون امام حسین (ع) باشیم و همواره برای تعجیل در فرج او دعا کنیم.

 

دوستان عزیز!

بیایید از همین حالا و در همین لحظه تصمیم بگیریم که بعد از هر نماز

ملتمسانه ظهور امام زمان را از خداوند بخواهیم و خداوند را به حق امام حسین

و یارانش قسم دهیم ظهور حضرت مهدی را نزدیک فرماید

 

پی نوشت‌ها:

1. دلائل‌الامامة، ص239.

2. سوره اسراء، آیه 33

3. بحار الانوار، ج44، ص 218

4. الزام‌الناصب، ج2، ص282

5. عیون اخبار الرضا، ص 212

6. بحار الانوار، ج 53، ص 76

7. زیارت ناحیه‌ی مقدسه

8. مصباح المتهجد، مفاتیح الجنان

9. بحارالانوار، ج45، ص6.

10. الزام‌الناصب، ص177

11. اصول کافی، کتاب دعا

12. مکیال المکارم، ج2، ص68(در کتاب حدیث به مضمون نقل شده)

 

متن ادبی ؛ حضرت مهدی و امام حسین

مهدی جان!   

لب‌های خشکیده؛ 

پاهای تاول زده؛

صورت‌های سیلی خورده؛ 

بدن‌های قطعه قطعه شده؛  

سرهای برافراشته بر فراز نیزه‌هاِ                                        

و چشم‌های بی رمق کودکان یتیمِ کربلا؛

همه تو را می‌خوانند که بیایی!

و ما هم اکنون با دیده‌های گریان، در انتظار ظهورت افق‌های آسمان را به نظاره نشسته‌ایم و به انتهای جاده‌ی انتظار چشم دوخته‌ایم و هر روز و هر شب تو را با ندبه می‌خوانیم.

مهدی جان، بیا تا پا به پای تو از حریمت دفاع کنیم و تیغ برّان شمشیرمان را از خون یزیدیان زمان رنگین کنیم.

 

دعای محبوب

دعا برای آقای غریبمان را فراموش نکنیم

دعای محبوب

 

امام عليّ بن موسي الرضا(ع) ـ كه روز جمعه را روز ظهور حضرت مهدي(ع) مي‌داند ـ ، در يكي از بهترين لحظات نيايش خود يعني قنوت نماز ظهر جمعه سرود بي‌قراري و انتظار سر مي‌دهد و براي فرج و ظهور آن بزرگوار دعا مي‌كند:

 

« اَللّهُمَّ اَصْلِحْ عَبْدَ كَ وَ خَليفَتَكَ، بِما اَصْلَحْتَ بِهِ اَنْبِيائَكَ وَ رُسُلَكَ، وَ حُفَّهُ بِمَلائِكَتِكَ، وَ اَيِّدْهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ مِنْ عِنْدِكَ، وَ اسْلُكْهُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً، يَحْفَظُونَهُ مِنْ كُلِّ سُوءٍ،وَ اَبْدِلْهُ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِ اَمْناً، يَعْبُدُ كَ لا يُشْرِكُ بِكَ شَيْئاً، وَ لاتَجْعَلْ لِاَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ عَلي وَ لِيِّكَ سُلْطاناً، وَ ائْذَنْ لَهُ فى جِهادِ عَدُوّ ِكَ وَعَدُوّ ِه، وَ اجْعَلْني مِن اَنْصارِهِ، اِنَّكَ عَلي كُلِّ شيْ ءٍ قَدير.»⁽¹⁾

بارالاها، كار ظهور بندة شايسته و خليفة راستينت (امام مهدي) را اصلاح فرما، همانگونه كه كار پيامبر و فرستادگانت را اصلاح نمودي، و از فرشتگانت نگاهباناني بر او بگمار، و از سوي خويش با «روح القدس» او را ياري و پشتيباني فرما، ديده‌باناني ازپيش رو و پشت‌سر همراه وی گردان، تا از هر بدی نگاهش دارند، ترس و هراس او را به امن و امان دگرگون ساز، كه او تو را مي پرستد و هيچ چيز را همتا و همانند تو نمي داند، پس براي هيچيك ازآفريدگانت برتري و چيرگي نسبت به «ولي» خودت قرار مده، و او را درجهاد با دشمنت و دشمنش اجازت فرما، و مرا از ياران او بشمارآور،كه همانا تو بر هر كاري توانایی.

 

 

 

 

 با عنايت به مضــامين زيباي فوق، روشــن

مي‌گردد كه امـام هشتم(ع) عــالي‌ترين و

بلندترين زمزمه‌هاي محبّت را چگونه با سوز

و از سر شوق در اين مناجات كوتاه بر زبان جاري مي‌سازد! هم محبوب خود را معرفي مي‌نمايد و هم آرزوي سلامتي و ظهور او را دارد و از خدا مي‌خواهد تا بيعت هيچ ستمگري بر گردن آن حضرت نباشد. آن‌گاه براي جهاد در ركاب او اعلام آمادگي نموده بدين وسيله ارتباط معنوي و عاطفي خود را ب آن بزرگوار ابراز مي‌فرمايد.⁽²⁾

دوستان عزیز!

بیایید ما هم همانند امام رضا (ع) این دعای زیبا را در قنوت

نمازهایمان قرائت نماییم باشد که خداوند ظهور ایشان را نزدیک بفرماید.

توجه داشته باشیم:

دعا برای آقای غریبمان را

هیچگاه فراموش نکنیم

1. بحار/ج89- مصاح المتهجد/367- جمال السبوع/413

2. آفتاب در نگاه خورشيد، ص 21

 

: منوی اصلي :

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

: آرشيو :

فروردین 1387
اسفند 1386
دی 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386

: پيوندها :

قاصدك
آخرين ستاره
يگانه برگ زرين خامس آل عبا
السلام عليك يا ابا صالح المهدي
در انتظار مهدي
بهار آمدني
او مي آيد
وبلاگ عقاید شیعه
وبلاگ علي بنا (مذهبي)
:: سرباز امام زمان ::

: طراح قالب :

Sarbaze Imam Zaman